جان من جایِ خودت باش نه رويایِ خودتديگران هرچه بگويند، بمان پایِ خودت در جهانی که پیِ سود و زيانند همهبهتر آن است شوی طالب و جویایِ خودت گرچه يك شهر  به تو پشت كند در همه عمرهمچنان باز بمان محوِ تماشای خودت گاهگاهی که دلت خلوت و تنهایی خواستگوش کن در شبِ آشفته به نجوایِ خودت جذر و مد با تپشِ قلبِ تو همراه شوداگر اینبار شوی ساحلِ دريایِ خودت دست در دستِ دلت سازِ سفر کُوک کنیسفری دور و دگرگونه به ژرفایِ خودت «عاشقي جرم قشنگیست به انكار مكوش»در رهِ عشق بزن دست به افشایِ خودت حسن عباسی

اينبار كه با عشق كنار آمده است

 با شاخهی رُز وقتِ قرار آمده است

 

گُل داده دوباره پیچکِ احساسش

پاییزِ غمش رفته بهار آمده است

حسن عباسی

رباعی

دوست دارم 
دوبیتی چشمهايت را
و قصیدهی بلند موهایت را
 
و نامت را
که غزل از تو آغاز میشود

به یادت بارانیام
چنان که بغض ابرهای عالم شعر میسرایند 
نبودنت را…

حسن عباسی